برخی گفته اند: حضرت ابراهیم(ع) امام انبیاست نه فقط پیامبر خاتم(ص) که ائمه هدی(ع) نیز مامور به پیروی از اویند! این در حالی است که قرآن، وی را شیعه نوحی شیخ الانبیا توصیف کرده است.

فهم هر جمله ای در گرو داشتن تصویری روشن و متمایز از الفاظ تشکیل دهنده آن جمله است. در تمامی زبان ها کلمات مشابه و متشابهی وجود دارد که اگر معانی آنها از یکدیگر تفکیک نشود، منجر به سوء تفاهم خواهد شد. منطق دان ها در علم منطق که ابزاری است برای مصون ماندن از خطای در اندیشه، باب مستقلی را تحت عنوان "مغالطات"، گشوده اند و در آنجا، اشتراک لفظ را در شمار یکی از انواع مغالطات دانسته اند. اشتراک لفظ به تعبیر مولوی، رهزن اندیشه است: اشتراک لفظ دائم رهزن است*اشتراک گبر و مومن در تن است.
این مساله به ویژه درباره متون مقدس اهمیت بیشتری می یابد. بااین همه، پاره ای از واژگان فخیم و شریف قرآن در گذر زمان، در ذهن و زبان مردم، از معانی ژرف و بلند خود تنزل یافته اند. به عنوان مثال، کلماتی همچون استعمار و استضعاف از مقدس ترین کلمات قرآنند که در بازی بیگانه با آن معنایی منفی و پلید در عالم سیاست یافت و همان معنا نیز در اذهان مردم نشست.
این در حالی است که شارع مقدس هر کلمه را برای افاده معنا و منظوری خاص استخدام کرده است. دقت قرآن در به کارگیری الفاظ موجب شده است که ادبا و لغت شناسان در یافتن معنای اصلی مفردات و واژگان عرب، به آیات قرآن استناد ورزند.

16 بار با پای پیاده به مکه رفتن تهجد و شب زنده داری شمر و یارانش ...  نماز شب خواندن های ابن ملجم و طلحه و زبیر ... پینه بستن پیشانی خوارج از فرط نماز شب و عبادت ... نماز شب شریح قاضی و امثال او...

مردی که 16 بار پای پیاده به حج رفت، امام حسین (علیه السلام) را کشت
یکی از افراد مقابل ابا عبدالله الحسین علیه السلام، شمر بن ذی الجوشن است. مروری گذرا بر زندگی شمر گویای روحیه ی جاه طلبی و فرصت طلبی اوست. به دلیل همین روحیه، وی همواره در عرصه های گوناگون تاریخ اسلام حاضر بود. به ویژه آن جا كه نام و مسأله ی نان و جاه در میان بوده، حضور شمر آشكارتر است.
در تاریخ زندگانی او، نشانه هایی از مبارزه های بی باكانه ی وی به چشم می خورد. این پیشینه به گونه ای است كه در جنگ با سیدالشهداء (علیه السلام)، امیری یك لشكر چهار هزار نفری به او سپرده می شود.

شمر آدم کوچکی نبود، او کسی است که شانزده بار با پای پیاده به سفر حج رفته است. فکر نکنید شمر اهل نماز و روزه نبوده و یا از آن دسته آدم هایی بوده که عرق می خوردند، عربده می کشیدند؛ شمر و بسیاری دیگر که در مقابل امام حسین علیه السلام ایستاده بودند، آدم هایی بودند که پیشانی پینه بسته داشتند، بسیاری از آن ها اهل تهجد بودند.
تعدادی از این افراد با پیغمبر (صلی الله و علیه و آله) هم دیده شده اند. وقتی امام حسین علیه السلام به کربلا وارد شد بعضی از این افراد را صدا زد و فرمود: « مگر شما پیغمبر را ندیدید؟»

دادگاه عالی ریاض حکم اعدام شیخ نمر باقر النمر را تایید و آن را به وزارت کشور و دفتر پادشاهی ارسال کرد تا به امضای ملک سلمان بن عبدالعزیز پادشاه عربستان برسد. اما شیخ نمر کیست و علت هراس آل سعود، مفتی های عربستان و وهابیون از او چیست؟

تربیت و رشد و بالندگی این عالم دینی در یک خانواده عالم و دوستدار اهل بیت ﴿علیهم الاسلام) و ادامه تحصیل او در ایران، سال های سال است که موجب خشم و ترس و نگرانی سعودی ها از جانب این عالم آگاه و روشنفکر شده است.
شیخ "نمر باقر النمر"  روحانی شیعی عربستانی است که در سال 1968 در استان القطیف عربستان به دنیا آمد. وی تحصیلات مقدماتی را در همان استان به پایان رساند و در سال 1989 به منظور کسب شناخت بیشتر از انقلاب اسلامی ایران و تکمیل تحصیلات حوزوی به ایران مهاجرت کرد و در حوزه علمیه حضرت قائم (عجل الله تعالی فرجه الشریف) تهران حضور یافت. وی پس از 10 سال به سوریه رفت و تحصیلات حوزوی خود را در حوزه علمیه حضرت زینب(سلام  الله علیها) ادامه داد.
وی در مدت تحصیل خود در ایران و سوریه از محضر استادانی چون آیت الله سید محمدتقی مدرسی، آیت الله خاقانی، علامة شیخ صاحب الصادق، علامة شیخ وحید افغانی و آیت الله شیرازی ﴿در شهر مقدس قم﴾ بهره برد و بعد از بازگشت به وطنش عربستان مرکز مذهبی "الإمام القائم(عجل الله تعالی فرجه الشریف)" را در العوامیه تأسیس کرد.
 

امروز دست پلید داعش به خون هزاران میلیارد انسان آلوده است! آری درست خواندید. هزاران میلیارد انسان بی گناه. می پرسید چرا؟ از قرآن پاسخ بشنوید که می گوید...

داعش، یک جوان سوری را با عبور تانک! اعدام کرد... جریان افراطی تکفیری، سه آشوری را در سوریه گردن زد... نایف شمری، عضو کمیسیون دفاعی پارلمان عراق گفت: داعش روزانه 50 عراقی را اعدام می کند...

روزی نیست که از رسانه ها و تریبون های خبری، شاهد چنین خبرهای دردناک و تکان دهنده نباشیم.
تازه اینها گوشه ای از بی شمار جنایت های ضدبشری است که توسط این گروه تندرو تکفیری صورت می پذیرد. جریان متصلب و خوارج صفتی که با قرائت وارونه و افراطی از اسلام سیاسی، مدعی تشکیل حکومت اسلامی در جهان امروز مدعی حقوق بشر است.
تا کنون هزاران تن از مردم بی گناه عراق و سوریه، قربانی ماشین کشتار داعش شده اند. داعش، به بهانه اجرای احکام اسلام، با مباح دانستن جان هزاران مسلمان بی گناه، آنهم به شیوه های بدعت آمیز و غیرانسانی که نه در شرع مبین اسلام و نه حتی هیچ یک از شرایع و ادیان آسمانی دیگر، جایز شمرده نشده است، روی همه جنایتکاران تاریخ را سفید کرده است.

چرا از میان این همه وقایع تلخ تاریخی، این تنها عاشوراست که به عنوان سخت ترین و مصیبت بارترین واقعه مطرح می شود با اینکه به حسب ظاهر در مقایسه با دیگر فجایع تاریخی، هم تعداد کشته های این رخداد کمتر بوده است و هم اینکه کم نبوده اند کسانی که در راه دفاع از ارزش ها و آزادی و حریم وطن خود، خالصانه به کارزار جنگ رفتند و مظلومانه کشته شدند.

در طول تاریخ، فجایع و مصیبت های فراوانی اتفاق افتاده و هم اکنون نیز در حال رخ دادن است. چه بسیارند جنگ های بزرگی که در آن هزاران و بلکه میلیون ها نفر از مرد و زن و پیر و جوان و طفل و کودک، کشته شدند. چه فراوانند ظلمها و جنایات فضاحت باری که لکه ننگ آن برای همیشه بر جبین تاریخ بشریت باقی خواهد ماند. اما در این میان عظیمترین و هولناکترین فاجعه ای که تا قیام قیامت هم بی مانند خواهد ماند، واقعه کربلاست. لذا جای این سوال باقی است که چرا از میان این همه وقایع تلخ تاریخی، این تنها عاشوراست که به عنوان سخت ترین و مصیبت بارترین واقعه مطرح می شود با اینکه به حسب ظاهر در مقایسه با دیگر فجایع تاریخی، هم تعداد کشته های این رخداد کمتر بوده است و هم اینکه کم نبوده اند کسانی که در راه دفاع از ارزش ها و آزادی و حریم وطن خود، خالصانه به کارزار جنگ رفتند و مظلومانه کشته شدند؟!

ظهور پایان بخش جنگ بین حق و باطل است؛ جنگی که شفاف ترین تجسّم آن، در عاشورا رخ داد. امام مهدی علیه السّلام برای معرفی خود از فردی نام می برد که خوبی های او، برای غیر شیعیان نیز، شناخته شده است.

صدای غریب نواز و ظلم ستیز مهدی علیه السلام به گوش جان ها می رسد که «ای اهل عالم! بدانید قطعاً جدّ من حسین علیه السلام را عطشان کشتند!» [على یزدى حایرى، إلزام الناصب فی إثبات الحجة الغائب (عج)، على عاشور، بیروت: مؤسسة الأعلمى، 1422ه.ق، ج 2، ص 233]

نمی دانم قصد امام عزیز ما، از این فرمایش چیست! آیا او می خواهد بفرماید من فرزند همانی هستم که برای او در دل غرب، نیویورک، روز حسین علیه السلام می گیرند؛ همان که به ظلم ستیزی و مظلومیت می شناسید همان که پاک بود و عاشق هدایت مردم؛ ولی سیاه دلان آزارش دادند و او را خارجی و خارج از دین، خواندند کسی را که تجسم دین بود و تمام حرکات و گفتارش آموزش دین! شاید منظور مولا از بیان این جمله، قوّت قلب مستضعفان عالم و ایجاد دلهره در قلب مستکبران عالم باشد.
طلبه ای نوپا به خواستگاری دختری رفت عالم زاده؛ وقتی پدر دختر از او پرسید چه باعث شد که تو با این مقام، به خواستگاری دختر من، جرأت یافتی؟! با زیرکی پاسخ داد: از عوامل معرفه شدن اسم، اضافه کردن او به عَلَم است؛ خواستم با اضافه شدن به شما، معرفه شوم. لبخندی بر لبان عالم نقش بست و به خواست او پاسخ مثبت داد.

در خبرها آمده است که مفتی بزرگ سعودی «عبدالعزیز آل الشیخ» حوادث تلخی که امسال در مکه رخ داد یکی در سانحه سقوط جرثقیل و دیگر در واقعه غمبار منی را قضا و قدر الهی خوانده است.

ناگفته پیداست که قصد او از این سخنان تبرئه کردن مسئولان سعودی از اتهام سهل انگاری و بی کفایتی و نجات آنها از پیگردهای حقوقی است که متوجه رفتار ایشان در قبال این دو حادثه است. برای همین تاکید می کند که که «هیچ کس در آن نقش نداشت» و اینکه «قضا و قدر اجتناب  ناپذیر است».
برای روشن شدن بیشتر اغراضی که در پشت این سخنان نهفته است نخست نگاهی به پیشینه این توجیه گری ها انداخته سپس باور صحیح به قضا و قدر بازگو می شود تا معلوم شود که آیا با اعتقاد به قضا و قدر الهی باز هم می توان مسئولان وقوع حادثه ای را بی گناه دانست و تمام آنچه واقع شده را یکسره بر عهده و خواست الهی گذاشت؟
نیک نشان دادن ظلم ظالمان و بدی بدکاران آن هم به کمک آیات و روایات و باورهای مذهبی، سابقه ای دیرینه دارد. 
در چنین بستری بود که اندیشه جبرگرایی زاده شد تا مردم باور کنند هر چه بر سر آنان می آید خواست و اراده الهی است و آنها فقط محکوم به این اراده اند و حق ندارند کسی را بازخواست کنند چرا که کسی مقصر نبوده است و اگر کسی هم اعتراضی بکند متهم می شود به اینکه به خدا اعتراض کرده است.

این کسی که از مجلس عزا بیرون می رود غیر از آنی است که دقایقی پیش وارد شد او گنهکاری بود بی توبه و این انسان پاکی است که توبه اش را خدا پذیرفته است و این سر آرامشی است که در عزاداری و اشک بر سید و سالار شهیدان علیه السلام نصیب عزاداران و گریه کنان می شود و گرنه داغ مصیبت او هیچگاه سرد شدنی نیست.

نکته اول: در رکاب امام حسین علیه السلام بودن تا همیشه تاریخ باقی است
معاویه در نیمه ماه رجب مرد و پس از او مردم با فرزندش یزید بیعت کردند.[1] در همان آغاز یزید، به ولید بن عتبه والی مدینه نامه ای نوشت و به او دستور داد از همه بیعت بگیرد و این کار را هم از امام حسین علیه السلام آغاز کند.[2] پس از رسیدن نامه، ولید شبانه در پی امام علیه السلام فرستاد [3] و ایشان هم آمدند.
نتیجه این شد که امام علیه السلام با گفتن این جمله: «نَحن أهل بَیتِ النُّبُوَّةِ و مَعدِن الرِّسالَةِ، و یَزید فاسِقٌ، شارِب الخَمرِ، و قاتِل النَّفسِ، و مثلی لا یُبایِع لِمِثلِه » [4] ما، خاندان نبوّت و معدن رسالتیم و یزید، مردى فاسق، مى گسار و آدمكش است و شخصى مانند من، با كسى مانند یزید، بیعت نمى كند؛ از پذیرش بیعت با یزید خودداری کرد.
وقتی خبر به یزید رسید بسیار عصبانی شد و در نامه ای دستور داد تا ولید، بیعتی دوباره از مردم مدینه بگیرد اما این بار محکم تر از گذشته و هنگام ارسال جواب نامه نیز سر حسین بن علی علیهما السلام را هم ضمیمه آن کند.[5]

هر چند انسان نباید با دست خویش، خود را به اشغال دشمن حتمی(شیطان) درآورد؛ اما این جای امیدواری هست که خداوند متعال از تمام انسانها به «عبادی: بندگان من» یاد کرده است و تلویحاً به شیطان فهمانده است که اینها که تو تهدید به گمراه ساختنشان می کنی بندگان من هستند و من مدافع آنان ام.

این نوشتار به معارفی از خطبه ششم و هفتم امیرمۆمنان علیه السلام در کتاب شریف نهج البلاغه می پردازد و آن تصریح به مظلومیت علی (علیه السلام) از زبان خود حضرت است.

برخی بر این باورند که امام علی (علیه السلام) در فضای سیاسی پس از رحلت رسول خدا (صلی الله علیه و آله) تعاملی دوستانه با خلفای وقت داشته است و هیچ مشکلی بین او و آنها نبوده است. این را هم اضافه می کنند که چون رسول خدا صلی الله علیه و آله جانشینی برای خود معین نکرد، بنابراین حقی هم برای علی علیه السلام درباره خلافت وجود نداشت؛ پس با روی کار آمدن خلیفه اول و میدان ندادن به امیرمۆمنان علیه السلام، حقی از آن حضرت پایمان نشده است. 

عده ای از این همین مدعیان، عدم تصریح امام علیه السلام به ضایع شدن حقی از ایشان در ماجرای خلافت را دلیل مهمی بر ادعایشان می گیرند و حال آنکه این تصریح وجود دارد و امام علیه السلام از اینکه بعد از رسول خدا صلی الله علیه و آله دیگران مسند دار خلافت شدند و او را از حقش باز داشتند شکوه می کند؛ حقی که در غدیر خم، رسمی و عمومی بانگ آن بی واسطه و با واسطه به گوش همگان رسید: