شیعه به جهنم نمی رود!

اگر منظور از شیعه، شیعه واقعی است، یعنی کسی که به طور نظری و عملی تابع پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله) و ائمه اطهار (علیهم السلام) است، آنها را واقعاً اسوه و الگوی خود در زندگی قرار می دهد و تمام شوؤن زندگی خود را براساس تعالیم دین تنظیم می کند، یاد خدا وجودش را پرکرده و عشق به پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) و ائمه اطهار (علیهم السلام) به عنوان مظاهر هدایت الهی او را سرمست ساخته است چنین کسی اصلا به گناه نزدیک نمی شود که بخواهد جهنمی باشد. اما اگر مقصود از این سؤال شیعه اصطلاحی با بهتر بگوئیم شیعه شناسنامه ای است که باید گفت زهی خیال باطل! بنابراین ضمن تفکیک شیعه واقعی و شیعه شناسنامه ای به توضیح ادعای خود می پردازیم.

بیان موضوع

شهید مطهری در کتاب عدل الهی چنین می گوید: یکی از عوامل انحطاط و تباهی مسلمانان در عصر حاضر، غرور بی جایی است که در دوره های متأخر در عده زیادی از مسلمانان خصوصا اکثریتی از شیعیان پدید آمده است. آن ها اعمال نیک غیر شیعیان را مطلقا مطرود و گناهان شیعیان را مطلقا بخشیده شده می دانند، یعنی "آن چیزی که هیچ ارزشی ندارد، عمل است، شرط لازم و کافی برای سعادت و نیک بختی این است که انسان، نام خود را شیعه بگذارد و بس" آنها استدلال می کنند که اگر بنا باشد گناهان ما و دیگران یک جور محاسبه شود، فرق شیعه و غیر شیعه چیست؟

نوای عاشقانه همگام با گریه های عارفانه

اهل دل با نواها و معارفی که از زبان امام زین ‌العابدین علیه السلام نقل شده است، ارتباط برقرار کرده و شب های ماه مبارک رمضان را عاشقانه سپری کردند. اما سوالی مطرح است و آن اینکه  چرا امام معصوم، با آن والایی مقامی که دارد، آنچنان می‌گرید و ناله می زند، گویی گنهکاری درمانده و بنده ای از درگاه رانده است. مگر سزاست کسی که به مقام عصمت نایل گشته، بگرید و اظهارِ عجز و ناتوانی کند؟ 

امام سجاد، قرآن مجسم

خداوند خطاب به رسول خود می فرماید: به افراد منکر بگو، چه به قرآن ایمان بیاورید و چه به آن نگروید، برای خدا تفاوتی ندارد، به هر جهت کسانی که قابلیت دریافت حق را دارند و آیات الهی را می شناسند وقتی این قرآن بر آنها تلاوت شود برای سجده با صورت به زمین می افتند: و عده ای که خدای متعال به بعثت و زنده کردن مجدد داده بود واقع شد و تخلف نمی پذیرد، به خلاف مشرکان که معاد را انکار می کردند، این افراد عالم و خداشناس به وقوع آن اذعان می کنند و با حالت زاری و گریه ، خاشعانه برای خدا به سجده می افتند و با جوارح بدنشان اظهار ذلت و خضوع و بندگی می نمایند و این قرآن باعث ازدیاد تذلل و مذلت قلبی و خشوع آنها می گردد. (تفسیر المیزان ذیل آیه 109 سوره اسراء)

داعشیِ ایرانی!

در این دنیا برای انسان از هر چیزی مهم‌تر امنیت است. انسان بدون امنیت زنده نیست و در کشوری که امنیت وجود نداشته باشد طبیعتا کاهش امید به زندگی مشهود خواهد بود.

در قرآن کریم به کرّات به مساله امنیت اشاره شده است. آیه 126 سوره مبارکه‌ی بقره که مشتمل بردعای پیامبر بزرگ خداوند حضرت ابراهیم (ع) درباره سرزمین و مردم مکه است: «و به یادآور هنگامی که ابراهیم عرض کرد: پروردگارا! این سرزمین را شهر امنی قرار داده و اهل آن را، آنها که ایمان به خدا و روز بازپسین آورده‌اند از ثمرات (گوناگون) روزی ده... همچنین در آیات دیگر از اهمیت امنیت فرموده شده است. 

هر آدمی برای به دست آوردن امنیت می‌جنگد و در ابعاد بزرگتر نهایت اهداف تمام کشورها برقراری صلح و امنیت داخلی کشور است که در این بین بعضی از کشورها در این زمینه موفق هستند و بعضی دیگر خیر.

بیایید تا نفس اماره را در مسلخ ایمان ذبح کنیم!!

اکنون در مناییم، ابراهیم هستیم و اسماعیل را به قربانگاه آورده ایم. وقت آن است که بیابیم تا اسماعیل ما چیست؟ آنچه ما را در راه ایمان ضعیف می کند و در «رفتن» به «ماندن» می خواند، و آنچه ما را به خود بسته و نگهداشته، کدام است؟ البته این را هر کسی خود می داند که چه چیزی را باید به منا آورد و برای قربانی، انتخاب كند. 

دهم ذیحجه است. صدای پای عید می آید. عید سر سپردگی و بندگی. عیدی با پیام ایثار و فداکاری، عید بر آمدن انسانی نو از خاکسترهای خویشتن خویش. 
عید قربان را عید اضحی نیز می گویند، چرا که اضحی جمع ماده ضحی به معنی ارتفاع روز و امتداد نور آفتاب است و هنگامی كه خورشید بالا می آید (قبل از ظهر)، آن موقع را ضحی گویند، چنانچه در قرآن كریم آمده است: والشمس و ضحیها (قسم به خورشید و چاشتگاه آن) و چون حجاج موقع بالا آمدن آفتاب قربانی می كنند و قربانی را اضحیه یا ضحیه گویند به همین دلیل روز دهم ذی الحجه را كه قبل از ظهر آن، عمل قربانی انجام می شود «عید اضحی» می گویند.
عید نیز در لغت از ماده عود؛ به معناى بازگشت است؛ لذا به روزهایى که مشکلات از قوم و جمعیتى بر طرف می شود عید گفته می ‏شود. 
همچنین واژه قربان از ماده قرب؛ به معنای نزدیک بودن است. بر این اساس با توجه به این که شخصی که قربانی می‌کند، در نظر دارد بدین وسیله به خداوند متعال تقرب بجوید، این عمل را قربانی می‌گویند. (لغتنامه دهخدا)
قربانی یکی از شعائر الهی است که اجرای آن تقوا ایجاد می‌کند و در صورتی که با خلوص نیت و برای رضای حق انجام پذیرد انسان را به قرب الهی نزدیک‏تر می‎کند. در فرهنگ دینی به هر چیزی که سبب قرب و نزدیکی انسان به خدا شود واژه قربان بر آن اطلاق می گردد. در روایت می خوانیم: «الصَّلَاةُ قُرْبَانُ كُلِّ تَقِی‏»؛ نماز نزدیک کننده متقیان به خداوند متعال است.(کافی3/265)

ماجرای این «اربعین کلیمی» چیست؟ 

منظور از چله و چله نشینی، آن است که انسان چهل روز با مراقبت و مواظبت به یاد حق و ذکر و عبادت و توجه به او مشغول باشد و امور غیر ضروری و غیر لازم را که باعث پراکندگی خاطر و تفرقه فکر می گردد در حد امکان ترک نماید و همه اندیشه و فکرش یاد و اطاعت خداوند متعال باشد.

چله نشینی به این معناست که انسان در مدت چهل روز کمال مراقبت و توجه به خداوند را داشته باشد و سعی بلیغ در ترک گناهان و دوری از محرمات الهی داشته باشد و در این مدت با یاد الهی وذکر او و عبادت خالصانه شبستان وجودش را از نور و صفا لبریز سازد و زمینه تابش انوار الهی و درخشش آفتاب فطرت را در درون خویش فراهم آورد.

پیامبر اکرم صلوات الله علیه و آله، در حدیثی فرمودند: «مَن أخلَصَ لِلّهِ أربَعینَ صَباحا ظَهَرَت یَنابیعُ الحِكمَةِ مِن قَلبِهِ عَلى لِسانِ - هر كس چهل روز خود را براى خدا خالص كند چشمه‌هاى حكمت از قلب وى بر زبانش جارى مى‌شود / نهج الفصاحه ص 738»

الف –چله‌ای که موسوم به چله «موسوی» یا «چله کلیمی» است نیز ریشه در میقات حضرت موسی کلیم ‌الله علیه‌السلام دارد که در قرآن کریم آمده است و هیچ ربطی به «کلیمی‌ها یا یهودی‌ها» ندارد، چنانچه در یهودیت چنین چله‌ای وجود ندارد. زمان این چله، از از اول ذیقعده تا دهم ذی حجّه می‌باشد.

البته باید توجه داشت اگر چه کسی نمی‌تواند مثل ایشان چله نشینی کند، یعنی چهل روز بدون خوراک و آب و خوابیدن. اما در دستورات خودسازی طی یک چله را توصیه کرده‌اند و این ایام را «بهار چله نشینی» گفته‌اند.

ب – هدف اصلی از اربعین‌گیری یا چله‌نشینی که در تمام طول سال می‌توان انجام داد، تمرین چهل روز بریدن از تعلقات دنیوی است، چه رسد به دور شدن از حرام‌ها؛ باشد که این چهل روز سبب شود تا آن حسنه یا حسناتی که انسان پیشه کرده، ملکه‌ی او گردد. پس معنای آن چنین نیست که مثلاً کسی حتماً چهل روز به غاری رود یا در کنج خانه یا گوشه مسجدی عزلت بگیرد.

بلکه بحث، چهل روز اخلاص و بالتبع چهل روز مراقبت شدید است در انجام واجبات، ترک محرمات، دقت در لقمه‌ای که می‌خورد،  حرفی که می‌زند، کاری که می‌کند و ... .

مقصد داعش پس از سوریه و عراق کجاست؟

با توجه به شکست‌های بزرگ و ضربات سنگینی که «داعش» در عراق و سوریه متحمل شده و این گروه را تا آستانه فروپاشی کامل پیش برده، این سوال مطرح می‌شود که مقصد آتی داعش کجا خواهد بود؟

پس از پیروزی‌های بزرگ ارتش سوریه و نیروهای داوطلب مردمی عراق موسوم به «الحشد الشعبی» در باز پس گیری و آزادسازی اغلب مناطق اشغال شده در این دو کشور به دست گروه تروریستی تکفیری «داعش» و ضربات مهلک وارد شده به این گروه که موجب کشته شدن بسیاری از عناصر و سرکردگان داعشی و انهدام تجهیزات نظامی و مهمات آن شده، اکنون این سوال مطرح می‌شود که پس از عراق و سوریه، مقصد بعدی داعش کجا خواهد بود؟

ماهی که رحمت خداوند در آن بسیار است

زنجیرها بر گردن مردان سنگینی می‌ کرد. درد و رنجی عمیق بر جسم و جان مردم نشسته؛ سکوتی هولناک، همه جا را فرا گرفته بود. خانه‌ های مردم به قبرستان ‌هایی شبیه بود که مردگان تاب حرمت نداشتند. ناگهان صدایی به گوش رسید. ای خداوند، خدای ابراهیم و اسحاق و یعقوب! آیا وقت آن نرسیده که قوم خود را رها سازی؟ اگر از ما روی برگردانی، پس به کدامین سوی، رو کنیم؟

صدا، صدای پیرزنی بود... ناله ‌ای که از دل برآمد و همچون نفسی قُدسی در جسم نیمه‌ جان بنی ‌اسرائیل دمیده شد. صدای استغاثه بلند شد. ای خداوند، خدای ما... به فریادمان برس که جز تو پناهگاهی نداریم. ما را از این مهلکه نجات ده! خداوند نیز درهای رحمت را به روی قوم گشود... موسای کلیم مأمور به نجات قوم خدا شد و آنان را از دستانِ آلوده به خونِ فرعون و فرعونیان رها ساخت.